'ਵਜ਼ਨ ਘਟਾਉਣ ਦੀ ਹਰ ਸੰਭਵ ਕੋਸ਼ਿਸ ਕੀਤੀ', ਕਹਿਣ ਲਈ ਕਾਫ਼ੀ ਕੁੱਝ ਹੈ, ਪਰ ਸਮੇਂ ਤੇ ਕਹਾਂਗੇ'

Vinesh Phogat News : ਭਾਰਤ ਦੀ ਸਟਾਰ ਪਹਿਲਵਾਨ ਵਿਨੇਸ਼ ਫੋਗਾਟ ਪੈਰਿਸ ਓਲੰਪਿਕ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਤਗਮੇ ਦੇ ਘਰ ਪਰਤ ਰਹੀ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ 50 ਕਿਲੋਗ੍ਰਾਮ ਫ੍ਰੀਸਟਾਈਲ ਕੁਸ਼ਤੀ ਦੇ ਫਾਈਨਲ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ 100 ਗ੍ਰਾਮ ਜ਼ਿਆਦਾ ਭਾਰ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਓਲੰਪਿਕ ਵਿੱਚ ਅਯੋਗ ਕਰਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਉਹ ਮੈਡਲ ਤੋਂ ਖੁੰਝ ਗਈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵਿਨੇਸ਼ ਫੋਗਾਟ ਨੇ ਇਸ ਫੈਸਲੇ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਕੋਰਟ ਆਫ ਆਰਬਿਟਰੇਸ਼ਨ ਫਾਰ ਸਪੋਰਟਸ (CAS) 'ਚ ਅਪੀਲ ਕੀਤੀ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਸਿਲਵਰ ਮੈਡਲ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ ਪਰ ਅਦਾਲਤ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਪੀਲ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਦੇਸ਼ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਝਟਕਾ ਲੱਗਾ ਹੈ। ਵਿਨੇਸ਼ ਹੁਣ 17 ਅਗਸਤ ਨੂੰ ਘਰ ਪਰਤ ਰਹੀ ਹੈ।

ਹੁਣ ਪਹਿਲਵਾਨ ਵਿਨੇਸ਼ ਫੋਗਾਟ ਨੇ ਸੋਸ਼ਲ ਮੀਡੀਆ 'ਤੇ ਪੋਸਟ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਸਫ਼ਰ ਸਾਂਝਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਦੀ ਕੁੜੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਓਲੰਪਿਕ ਬਾਰੇ ਵੀ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਤੱਕ ਕਿਵੇਂ ਪਹੁੰਚੀ। ਇਸ ਪੋਸਟ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ ਵਿਨੇਸ਼ ਦਾ ਦਰਦ ਛਲਕਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਪੱਤਰ ਲਿਖ ਕੇ ਫਾਈਨਲ ਮੈਚ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲੀ ਰਾਤ ਦੀ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਬਿਆਨ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਵਿਨੇਸ਼ ਫੋਗਾਟ ਨੇ ਲਿਖਿਆ ਕਿ 'ਵਜ਼ਨ ਘਟਾਉਣ ਦੀ ਹਰ ਸੰਭਵ ਕੋਸ਼ਿਸ ਕੀਤੀ ਸੀ। 

 2032 ਤੱਕ ਖੇਡਣ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ

ਫੋਗਾਟ ਨੇ ਸੋਸ਼ਲ ਮੀਡੀਆ 'ਤੇ ਇਕ ਲੰਮਾ ਨੋਟ ਲਿਖਿਆ ਹੈ। ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਲਿਖਿਆ- “ਮੇਰੀ ਟੀਮ, ਮੇਰੇ ਸਾਥੀ ਭਾਰਤੀਆਂ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਿਸ ਟੀਚੇ ਲਈ ਅਸੀਂ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਸੀ ਅਤੇ ਜੋ ਅਸੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ ਸੀ, ਉਹ ਅਧੂਰਾ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੈ। ਕੁਝ ਕਮੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਣੀ ਰਹਿ ਸਕਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੁਬਾਰਾ ਕਦੇ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਨਾ ਹੋਣ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ 2032 ਤੱਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਾਲਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦਾ ਦੇਖ ਸਕਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਲੜਾਈ ਅਤੇ ਕੁਸ਼ਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਹੇਗੀ।

ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਹੁਣ ਤੱਕ ਦਾ ਸੰਘਰਸ਼ ਕੀਤਾ ਬਿਆਨ 

ਫੋਗਾਟ ਨੇ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਹੁਣ ਤੱਕ ਦੇ ਆਪਣੇ ਸੰਘਰਸ਼ ਨੂੰ ਵੀ ਬਿਆਨ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਪਿਤਾ ਜੀ ਮੈਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਪਨਿਆਂ ਦੀ ਉਡਾਨ ਭਰਦੇ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੁਜ਼ਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮਾਂ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਸਿਖਾਇਆ।  ਉਸ ਮੌਜੂਦਗੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਸਿਖਾਇਆ। ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਦੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਿਲਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਣਾ , ਕਦੇ ਨਾ ਹਾਰ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ ਰਵੱਈਆਂ ਅਤੇ ਲੜਨ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਮੈਨੂੰ ਹਿੰਮਤ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਕਾਂ ਲਈ ਲੜਨਾ ਸਿਖਾਇਆ ਹੈ।

ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀਆਂ ਪਿਤਾ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਕੀਤਾ ਯਾਦ 

ਵਿਨੇਸ਼ ਨੇ ਐਕਸ ਅਕਾਊਂਟ 'ਤੇ ਪੋਸਟ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਲਿਖਿਆ, ਇਕ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਪਿੰਡ ਤੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਬੱਚੀ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਮੈਨੂੰ ਓਲੰਪਿਕ ਜਾਂ ਇਸ ਦੇ ਰਿੰਗ ਦਾ ਮਤਲਬ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਛੋਟੀ ਬੱਚੀ ਸੀ, ਮੇਰਾ ਸੁਪਨਾ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਲੰਬੇ ਵਾਲ ਰੱਖਾਂ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਮੋਬਾਈਲ ਫੋਨ ਰੱਖਣਾ ਅਤੇ ਹਰ ਉਹ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦਾ ਸੀ ,ਜੋ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇੱਕ ਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਦਾ ਸੁਪਨਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। 

ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਇੱਕ ਆਮ ਬੱਸ ਡਰਾਈਵਰ ਸਨ ਅਤੇ ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ ਕਿ ਇੱਕ ਦਿਨ ਉਹ ਆਪਣੀ ਬੇਟੀ ਨੂੰ ਜਹਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦੇ ਦੇਖਣਗੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਸੀ ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸੜਕ ਤੱਕ ਹੀ ਸੀਮਤ ਰਹੇ ਪਰ ਮੈਂ ਹੀ ਹਾਂ ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਨੂੰ ਹਕੀਕਤ ਵਿੱਚ ਬਦਲਾਂਗੀ। ਮੈਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਸੰਦੀਦਾ ਬੱਚੀ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਬੱਚਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸਭ ਕੁੱਝ ਕਹਿੰਦੇ ਸੀ ਤਾਂ ਮੈਂ ਹੱਸਦੀ ਸੀ।

ਅਸੀਂ ਸਮਰਪਣ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ

ਵਿਨੇਸ਼ ਨੇ ਅੱਗੇ ਲਿਖਿਆ- ਕਹਿਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਹੈ ਅਤੇ ਦੱਸਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਸ਼ਬਦ ਕਦੇ ਵੀ ਕਾਫੀ ਨਹੀਂ ਹੋਣਗੇ। ਜਦੋਂ ਸਮਾਂ ਸਹੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਸ਼ਾਇਦ ਮੈਂ ਦੁਬਾਰਾ ਬੋਲਾਂਗੀ।  ਵਿਨੇਸ਼ ਨੇ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ – 6 ਅਗਸਤ ਦੀ ਰਾਤ ਅਤੇ 7 ਅਗਸਤ ਦੀ ਸਵੇਰ… ਮੈਂ ਸਿਰਫ ਇਹ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਹਾਰ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ। ਸਾਡੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਰੁਕੀ। ਅਸੀਂ ਸਮਰਪਣ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਪਰ ਘੜੀ ਰੁਕ ਗਈ ਅਤੇ ਸਮਾਂ ਸਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਸ਼ਾਇਦ ਮੇਰੀ ਕਿਸਮਤ ਵੀ ਅਜਿਹੀ ਸੀ।

'ਪਤੀ ਸੋਮਵੀਰ ਨੇ ਹਰ ਕਦਮ 'ਤੇ ਮੇਰਾ ਸਾਥ ਦਿੱਤਾ'

ਵਿਨੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਅੱਗੇ ਦੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਰਸਤੇ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਭਗਵਾਨ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਗੁਆਇਆ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਰੋਸਾ ਰੱਖਿਆ ਕਿ ਉਸਨੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਸਹੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ ਹੈ। ਮਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਹਿੰਦੀ ਸੀ ਕਿ ਭਗਵਾਨ ਕਦੇ ਵੀ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਬੁਰਾ ਨਹੀਂ ਹੋਣ ਦੇਣਗੇ। ਮੈਂ ਇਸ 'ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ,ਜਦੋਂ ਮੇਰੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਸੋਮਵੀਰ ਨਾਲ ਹੋਈ , ਜੋ ਮੇਰੇ ਪਤੀ, ਜੀਵਨ ਸਾਥੀ ਅਤੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੋਸਤ ਹੈ।

ਇਹ ਕਹਿਣਾ ਕਿ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਚੁਣੌਤੀ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਬਰਾਬਰ ਦੇ ਭਾਗੀਦਾਰ ਸੀ, ਗਲਤ ਹੋਵੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਰ ਕਦਮ 'ਤੇ ਬਲੀਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਮੇਰੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਿਲਾਂ ਨੂੰ ਝੱਲਿਆ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਉਸਨੇ ਮੇਰੀ ਯਾਤਰਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਵਫ਼ਾਦਾਰੀ, ਸਮਰਪਣ ਅਤੇ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਮਰਥਨ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤਾ। ਜੇ ਇਹ ਉਸ ਲਈ ਨਾ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹੋਣ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਲੜਾਈ ਨੂੰ ਜਾਰੀ ਰੱਖਾਂਗਾ ਅਤੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਕੇਵਲ ਇਸ ਲਈ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਲੋੜ ਪੈਣ 'ਤੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।