ਸੜਕ ਹਾਦਸੇ ਦੌਰਾਨ ਸਿਰ 'ਚ ਸੱਟ ਲੱਗਣ ਕਾਰਨ PGI 'ਚ ਲੜ ਰਹੀ ਸੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤੇ ਮੌਤ ਦੀ ਜੰਗ
ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ : ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਦੀ ਇਕ 48 ਸਾਲਾ ਔਰਤ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਇਕ ਸੜਕ ਹਾਦਸੇ ਵਿਚ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪੀ.ਜੀ.ਆਈ.ਐਮ.ਈ.ਆਰ. ਵਿਚ ਬ੍ਰੇਨ ਡੈੱਡ ਐਲਾਨ ਦਿਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਨੇ ਉਸਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਲੋਂ ਅੰਗ ਦਾਨ ਕਰਨ ਲਈ ਸਹਿਮਤੀ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅੰਤਮ ਪੜਾਅ ਦੇ ਅੰਗ ਫੇਲ੍ਹ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਦੋ ਮਰੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਨਵੀਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਿਤੀ। ਅੰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਫਗਵਾੜਾ, ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਇਕ 13 ਸਾਲਾ ਲੜਕੀ ਅਤੇ ਮੰਡੀ, ਹਿਮਾਚਲ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਦੀ ਇਕ 43 ਸਾਲਾ ਔਰਤ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ।
ਜਾਣਕਾਰੀ ਅਨੁਸਾਰ 14 ਮਈ ਨੂੰ ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਦੇ ਪਿੰਡ ਖੁੱਡਾ ਅਲੀ ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਸੁਨੀਤਾ ਸ਼ਰਮਾ ਦੋਪਹੀਆ ਵਾਹਨ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਤੋਂ ਆ ਰਹੇ ਤੇਜ਼ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਾਹਨ ਨੇ ਟੱਕਰ ਮਾਰ ਦਿਤੀ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਗੰਭੀਰ ਸੱਟਾਂ ਲੱਗੀਆਂ। ਹਾਦਸੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੁਨੀਤਾ ਨੂੰ ਤੁਰਤ ਰਾਜਪੁਰਾ ਦੇ ਇਕ ਨਿਜੀ ਹਸਪਤਾਲ ਵਿਚ ਲਿਜਾਇਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸੇ ਦਿਨ ਗੰਭੀਰ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਪੀ.ਜੀ.ਆਈ.ਐਮ.ਈ.ਆਰ. ਵਿਚ ਭੇਜ ਦਿਤਾ ਗਿਆ।
ਬਦਕਿਸਮਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਹੋਵੇਗਾ, ਸੁਨੀਤਾ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਉਸ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿਗੜਣ ਨਾਲ ਬੇਅਸਰ ਸਾਬਤ ਹੋਈਆਂ; ਉਸ ਨੂੰ ਲਾਈਫ ਸਪੋਰਟ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਕੁਝ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਨਾਜ਼ੁਕ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ ਅਤੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਅਤੇ ਮੌਤ ਵਿਚਕਾਰ ਚਾਰ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਜੱਦੋਜਹਿਦ ਤੋਂ ਬਾਅਦ 18 ਮਈ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਅੰਗਾਂ ਦੇ ਟ੍ਰਾਂਸਪਲਾਂਟੇਸ਼ਨ ਐਕਟ (ਟੀ.ਐਚ.ਓ.ਏ.) ਦੇ ਪ੍ਰੋਟੋਕੋਲ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਿਆਂ ਸੁਨੀਤਾ ਨੂੰ ਦਿਮਾਗ਼ੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮ੍ਰਿਤਕ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕਰ ਦਿਤਾ ਗਿਆ।
ਇਹ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ 'ਤੇ ਕਿ ਸੁਨੀਤਾ ਦੀਆਂ ਗੰਭੀਰ ਸੱਟਾਂ ਠੀਕ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹਨ, ਪੀ.ਜੀ.ਆਈ.ਐਮ.ਈ.ਆਰ. ਦੇ ਟਰਾਂਸਪਲਾਂਟ ਕੋਆਰਡੀਨੇਟਰਾਂ ਨੇ ਸੁਨੀਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਾਹਿਲ ਸ਼ਰਮਾ ਕੋਲ ਅੰਗ ਦਾਨ 'ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ। ਦਿਲ ਕੰਬਾਊ ਹਾਲਾਤ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਸਾਹਿਲ ਨੇ ਅਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਮਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਦਾਨ ਲਈ ਸਹਿਮਤੀ ਦੇ ਕੇ ਹਿੰਮਤ ਅਤੇ ਨਿਰਸਵਾਰਥਤਾ ਦਾ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ।
ਪੀ.ਜੀ.ਆਈ.ਐਮ.ਈ.ਆਰ. ਦੇ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ ਵਿਵੇਕ ਲਾਲ ਨੇ ਦਸਿਆ, “ਦਾਨੀ ਸੁਨੀਤਾ ਸ਼ਰਮਾ ਦੇ ਪ੍ਰਵਾਰ ਵਲੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ‘ਦੁਖਦਾਈ ਅਤੇ ਅਸਹਿ ਨੁਕਸਾਨ’ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਮਿਸਾਲੀ ਅਤੇ ਪਰਉਪਕਾਰੀ ਫ਼ੈਸਲਾ ਦੋ ਮਰੀਜ਼ਾਂ ਲਈ ਵਰਦਾਨ ਸਾਬਤ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਅੰਗ ਦਾਨ ਡਾਕਟਰੀ ਵਿਗਿਆਨ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਉੱਨਤੀ ਹੈ ਜਿਸ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਵਾਂ ਜੀਵਨ ਮਿਲਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਇਕ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਇਲਾਜ ਪ੍ਰੋਟੋਕੋਲ ਵਿਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਿਕਸਤ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ।”
ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਅਜੀਬੋ-ਗਰੀਬ ਮੋੜ ਦੇ ਕਾਰਨ ਅਜੇ ਵੀ ਸਦਮੇ ਵਿਚ, ਸਾਹਿਲ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਅੰਗ ਦਾਨ ਲਈ 'ਹਾਂ' ਕਹਿਣਾ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸੀ। ਪਰ ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਜੇਕਰ ਉਸ ਸਮੇਂ ਕੋਈ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ ਅਤੇ ਕਹਿੰਦਾ ਕਿ ਕੋਈ ਅੰਗ ਹੈ ਜੋ ਸਾਡੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਮੌਕਾ ਨਾ ਗੁਵਾਉਂਦੇ। ਇਸ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਅਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਗੁਆਉਣ ਦੇ ਦਰਦ ਅਤੇ ਪੀੜ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ ਅਤੇ ਇਸ ਫ਼ੈਸਲੇ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਐਚ ਕੋਹਲੀ, ਮੁਖੀ, ਨੈਫ਼ਰੋਲੋਜੀ ਵਿਭਾਗ, ਪੀ.ਜੀ.ਆਈ.ਐਮ.ਈ.ਆਰ., ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਨੇਫ਼ਰੋਲੋਜੀ ਵਿਭਾਗ ਦੀ ਪ੍ਰੀ-ਟ੍ਰਾਂਸਪਲਾਂਟ ਟੀਮ ਨੇ ਕਾਰਵਾਈ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਮਾਪਦੰਡਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਸੰਭਾਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤਕਰਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਕੀਤਾ ਤਾਂ ਜੋ ਜੀਵਨ ਦੀ ਦੂਜੀ ਲੀਜ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਾਪਤਕਰਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਘੱਟ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਸੱਚੇ ਜੀਵਤ ਦਾਨੀ ਨਹੀਂ ਸਨ ਅਤੇ ਉਹ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਡਾਇਲਸਿਸ 'ਤੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਲਈ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ। ਟ੍ਰਾਂਸਪਲਾਂਟ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਚਣ ਦੀਆਂ ਸੰਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨਾਂਹ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਨ। ”
